Wat een week. Eentje met ups en downs. Eindelijk verzamelde ik genoeg moed om dit idee helemaal uit te werken en het ook effectief te lanceren.

Vrijdag lanceerde ik deze website. Meteen stroomden de reacties binnen, wat een heerlijk gevoel. Ik kreeg een warm dekentje van aanmoedigingen, felicitaties en zelfs een aantal donaties binnen! Daarvoor wil ik jullie graag bedanken!

Terwijl ik op die high surfte, besloot ik een loopje te ondernemen. Intussen zit ik aan les 21 van mijn Start-To-Run programma (8′ lopen – 2′ wandelen – 10′ lopen – 2′ wandelen – 8′ lopen – 2′ uitwandelen). Hoewel een paar maanden geleden een ondenkbaar, is dit intussen een meer dan haalbare kaart.

Maar toch…

Sinds een aantal weken merkte ik dat tijdens de laatste minuten alles wat lichter werd in m’n hoofd. Ik voelde mijn batterij die net nog vol leek helemaal leeglopen, terwijl mijn benen niet verzuurden en nog verder wouden. Erg frustrerend.

Onder het motto “luisteren naar je lichaam” brak ik de trainingen dan ook af. Na de derde afgebroken training wist ik het zeker. Ik doe iets verkeerd. Voor het eerst kwam het besef dat dit soort uitdaging voor een bariatrisch patiënt wel wat extra obstakels zou kunnen meebrengen. Mijn lichaam lijkt aan een soort plafond te zitten.

Gelukkig heb ik veel mensen rond mij die me een duwtje in de rug kunnen geven. Ook professionele mensen. Mijn terugkerende afspraak bij de diëtiste in het ziekenhuis kwam exact op het juist moment. Zelf had ik al het gevoel dat ik wat brandstof mistte. Suiker is sinds februari quasi volledig gebannen uit mijn dieet. Maar suiker innemen leidt dan weer tot dumpings.

De diëtiste van de obesitaskliniek raadde me aan om vooral trage suikers (koolhydraten) en zout in te nemen voor het lopen. Ook experimenteren met (liefst natuurlijke) suikers mag. Extra tip: Aquarius Zero!

Zo gezegd, zo gedaan. Ik snelde rechtstreeks van het ziekenhuis naar de supermarkt. Daar gooide ik een voorraad suikerarme notenrepen en zero sportdrank in mijn mandje en snelde verder naar thuis.Vervolgens trok ik mijn looptenue aan en werkte al mijn vers gekocht krachtvoer naar binnen. Tot slot propte ik nog een paar beschuitjes naar binnen die als extra koolhydraten moesten dienen.

Als bij wonder verliep de training vlekkeloos. Het was afzien onder de hete middagzon, maar ik kon de hele sessie afwerken zonder echte problemen. Het deed me deugd om te voelen dat vooral mijn spieren het lastig kregen tijdens de laatste loodjes. Mijn interne brandstoftank ging deze keer niet in het rood. Los door mijn plafond, op naar de volgende hindernis.

Door de afgebroken trainingen komt mijn eerste ‘wedstrijd’ wel heel erg vroeg. Zaterdag neem ik deel aan de stratenloop tijdens de Lokerse Feestweek. Ik besluit mijn doel te verleggen van een goeie tijd naar uitlopen. Een pittige 4 kilometer. Stevig, maar zeker haalbaar!

Zo zie je maar, met het juiste duwtje geraak je zo over de meeste obstakels!