Van jongs af aan heb ik een passie gehad voor lekker eten en drinken. Geen kommetje chips was veilig in mijn buurt en elke voetbal-hotdog of pot Ben & Jerry’s moest op. Een collega beschreef mijn onbedwingbare eetlust dan ook treffend als “bodemdrift”.

Sporten was nooit mijn ding. Als kind probeerde ik verschillende activiteiten, maar het hoogtepunt was meestal een bezoek aan de snoepautomaat bij de sporthal. Van nature heb ik een stevig postuur. Maar toen ik alcohol ontdekte, nam mijn gewicht snel toe. Tegen mijn achttiende had ik al een flinke bierbuik en was mijn gewicht in de drie cijfers beland. Onder het motto “ik ben gewoon een levensgenieter”, zag ik mijn gewicht oplopen tot een droevige piek van 140 kilogram – een geval van obesitas, of zelfs morbide obesitas als ik een paar centimeter korter was geweest.

Desondanks bleef ik vaak vermoeid en had ik moeite om de eerste stapjes van mijn dochter Suzanne bij te houden. Mijn gesnurk bezorgde mijn vrouw Femke talloze slapeloze nachten, waardoor ik steeds vaker in het logeerbedje overnachtte. Toen we onze tweede dochter, Marloes, verwachtten, besloot ik dat het genoeg was. De vermoeidheid kon ik niet langer op mijn peuter afschuiven.

Na bezoeken aan de huisarts, een longspecialist en diverse slaaponderzoeken, kreeg ik een ernstige diagnose: “Zeer ernstig OSAS met een OAHI van 73.3/h en diepe desaturatie.” De behandeling: een CPAP-apparaat en een strikt dieet. Het enige wat écht helpt is afvallen, veel afvallen.

Eens Marloes geboren werd, werd snel duidelijk dat ik uit een ander vaatje zou moeten tappen om dat brokje energie bij te kunnen houden. Suzanne liep intussen ook vrolijk rond en sliep haar nachtjes door. Geen excuses meer rond “slaapterkort” en “kleine kinderen” Tijd voor actie!

Na een bezoek aan mijn huisarts, werd ik doorverwezen naar de obesitaskliniek in Dendermonde. Hoewel ik een dieet met veel sport verwachtte, stelde de chirurg meteen een gastric-bypass voor. Dit leek hem de beste langetermijnoplossing. Niet de operatie op zich, maar een nieuwe levensstijl die door de operatie draaglijk zou gemaakt worden. Een “duwtje in de rug”. Na de eerste schok en vele gesprekken thuis besloot ik de operatie te ondergaan. Na een uitgebreid voortraject (diëtiste, psychologe, gastroscopie, echo van de maag, endocrinoloog, een handvol bloedbuisjes en een plastest) werd ik op 27 februari geopereerd.

Drie maanden na de operatie ben ik meer dan dertig kilo lichter en actiever dan ooit. Ik train om mijn eerste vijf kilometer te lopen en mijn energieniveau is hoger dan het ooit geweest is. Eindelijk kan ik zonder onderbrekingen achter mijn kinderen aan rennen tijdens het spelen.

Nu begint echter het echte werk. Het is één ding om de kilo’s te verliezen, maar een andere uitdaging om ze eraf te houden. En die uitdaging ga ik aan. En dit is deel van het verhaal.